Acties onderwijsveld

door

HET IS DE onderwijsbonden na een aantal lange jaren eindelijk gelukt een vuist te maken en het resultaat was gelijk zichtbaar. Het onderwijs werd stilgelegd en de regering kwam gelijk aan de onderhandelingstafel. Er is echter geen bevredigend resultaat geboekt. Dat wil zeggen dat de scholen langer gesloten blijven.

Het onderwijsveld heeft in de afgelopen jaren een enorme versplintering meegemaakt voor wat betreft de bonden die er actief zijn. Zo heeft de vorige minister van Onderwijs, Wetenschap en Cultuur (OWC) Henri Ori, zich eens laten ontvallen dat het onmogelijk is om met 32 bonden te onderhandelen. De bewindsman raakte met die uitspraak de kern van het probleem. Wie geen vuist kan maken, wordt niet serieus genomen.

Echter, dat de regering, DNA en rechterlijke macht huizenhoge salarissen ontvangen, terwijl leerkrachten met SRD 15.000 op een houtje moeten bijten, is ook niet aanvaardbaar

Nu is dat de leerkrachten wel gelukt. Van het basisonderwijs tot het hoger onderwijs hebben bonden zich aangemeld om strijd te leveren. De overheid heeft dit zelf zover laten komen. In plaats van de relatieve rust van de afgelopen jaren te gebruiken – er waren geen grote stakingen- om de positie van de leerkrachten te verbeteren, is er een strategie van pappen en nathouden toegepast. De onderwijsgevenden hebben al jaren geklaagd en laten weten dat ze niet meer uitkomen. Ook het afhandelen van hun bevorderingen en het uitbetalen van hun toelagen gebeurt al vele jaren structureel te laat.

Ook het feit dat het ministerie van OCW in de afgelopen jaren een enorm verloop van ministers heeft gezien die allen op hun eigen wijze inhoud gaven aan onderwijsinhoudelijke veranderingen, heeft voor veel ontevredenheid gezorgd bij deze beroepsgroep. Daarbij opgeteld de late administratieve afhandeling van de belangen van onderwijsgevenden en de lage salarissen, en we hebben de situatie van vandaag: een enorme leegloop. Leerkrachten verlaten het onderwijs of verlaten het land.

Er wordt echter ook politiek bedreven met vakbondsbelangen. Zo is het VHP-lid Reshma Mangre, die al jaren belooft dat er verkiezingen zouden komen bij de BVL/Als die zij vertegenwoordigt, weer op het ‘strijdtoneel’ verschenen. Mangre die in 2023 nog liet weten dat leerkrachten haar nooit hebben bedankt voor al haar harde werk en toen nog verklaarde dat het goed gaat met leerkrachten, zegt nu solidair te staan met deze groep die zegt jarenlang verwaarloosd te zijn. BVL/Als heeft zich nu hartstochtelijk in de strijd geworpen en verklaarde het moment van samen optrekken zelfs als historisch. Opvallend genoeg valt deze mijlpaal samen met een regeerperiode waarin haar partij niet aan de macht is.

Hoewel de regering direct de onderhandelingen is gestart, lijken het geen makkelijke gesprekken te gaan worden. Leerkrachten willen geld zien en dat is begrijpelijk. De regering heeft weinig speelruimte om verhogingen toe te kennen omdat het land financieel klem zit. Echter, dat de regering, DNA en rechterlijke macht huizenhoge salarissen ontvangen, terwijl leerkrachten met SRD 15.000 op een houtje moeten bijten, is ook niet aanvaardbaar. Het is te hopen dat beide partijen – overheid en onderwijsbonden – zich ervan bewust zijn dat jong Suriname sterk onder deze acties lijdt. En dat een redelijke oplossing daardoor op kort termijn bereikt wordt.