Actie Esther Stichting

door

HET PERSONEEL VAN Esther Stichting staakt sinds dinsdag en doet daarmee wat maandag is besloten op een algemene ledenvergadering. Bondsvoorzitter Jerrel Mac Intosh zegt, zoals gebruikelijk in de Surinaamse vakbondswereld, dat de actie pas zal worden opgeheven, wanneer aan de eisen van het personeel zal zijn voldaan.

Overigens, het gaat niet om nieuwe zaken, maar om voorzieningen die met de overheid – het ministerie van Sociale Zaken en Volkshuisvesting (Sozavo) – zijn overeengekomen, zoals uitbetaling van achterstallige vergoedingen voor overwerk en vaste aanstellingen voor medewerkers die al geruime tijd als parttimer werken. Sommige zaken gaan terug tot 2023, zoals geregeld in een beschikking, met name over wacht- en middagtoelage. Het hoeft geen betoog dat door de geldontwaarding de toen overeengekomen bedragen nu drie jaar verder bij lange na niet meer voldoen.

De afspraken moeten, ook onder de nieuwe machthebbers, worden uitgevoerd

Een ander heikel punt is welke procedure moet worden gevolgd om overwerk uitbetaald te krijgen. Ook het uitblijven van de benoeming van een vertegenwoordiger van de vakbond in de raad van toezicht van de Esther Stichting wekt wrevel.

Sozavo-minister Diana Pokie zegt dat ze de problemen heeft besproken binnen de raad van ministers. Dat mag dan wel zo zijn, maar daarmee zijn de medewerkers niet geholpen. De mensen eisen – terecht – daadkracht en realisatie.

Het mag duidelijk zijn dat veel zaken die hebben geleid tot de vakbondsactie, zijn overeengekomen onder de vorige regering. Die heeft nagelaten afspraken na te leven, maar dat pleit de huidige regering – lees minister – niet vrij. Het is een wettige regering die drie jaar geleden afspraken met een erkende bond heeft gemaakt en dan moeten die afspraken, ook onder de nieuwe machthebbers, worden uitgevoerd.

Elke werkneerlegging of onderbreking in welke sector of  vorm dan ook, heeft directe of indirecte maatschappelijke gevolgen. Maar bij Esther Stichting is dat des te pijnlijker, omdat het gaat om een stichting waar mensen wonen met een lichamelijke beperking – gevolgen van lepra – die bij sommigen zodanig zijn dat ze nauwelijks iets tot soms zelfs niets kunnen doen.

Men zou kunnen zeggen dat met de ‘klachten’ van de vakbond een open deur wordt ingetrapt, omdat veel zaken die worden aangehaald ook bij andere bonden spelen. Maar dat is het niet. De Ware Tijd heeft er eerder in de commentaren al op gewezen dat het een cultuur lijkt dat regeringen afspraken maken, enkele kort na ondertekening van de overeenkomst nakomen als ‘zoethoudertje’, maar vervolgens de rest in een bureaulade stoppen, in de hoop zo tijd te winnen.

Echter, intussen ettert de wond en blijken de ambtenaren/landsdienaren weer met een kluitje in het riet te zijn gestuurd, wachtend op het volgende moment van actie. Er zijn op de ministeries ongetwijfeld goedwillende ambtenaren die de afspraken willen nakomen, maar zonder toestemming van hun meerderen, in het bijzonder de minister, kan er niets gebeuren.

Dat ministers – in dit geval Pokie – geduld vragen, is ook een bekend fenomeen. Maar men moet bedenken dat ook geduld een houdbaarheids- of vervaldatum heeft. En voor de medewerkers van Esther Stichting is die nu.