Achterstallige investeringen drukken zwaar op drinkwatervoorziening

De Surinaamsche Waterleiding Maatschappij (SWM) kampt met de gevolgen van jarenlange vertraging in investeringen en een versnipperde aanpak van de drinkwatervoorziening. Volgens SWM-directeur Clifton Lienga, werden vanaf 2015 ambitieuze plannen voorbereid om de sector structureel te versterken, maar kwam een groot deel daarvan nooit of pas veel later, tot uitvoering. In de periode 2015-2020 was volgens Lienga, een investeringsprogramma van ongeveer USD 253 miljoen voorzien. Het geld moest worden ingezet voor de uitbreiding en bouw van productiefaciliteiten, renovatie van bestaande voorzieningen en rehabilitatie van het waterleidingnetwerk. De plannen kwamen toen onder druk te staan door onder meer de coronapandemie. Volgens Lienga lag de uitvoering van veel projecten gedurende een langere periode vrijwel stil. Ook na de pandemie werden volgens hem, eerder gemaakte afspraken niet volledig voortgezet.
Overdracht van gebieden
Een belangrijk onderdeel van het beleid was de geleidelijke overdracht van gebieden die voorheen door de Dienst Watervoorziening werden verzorgd aan de SWM. Het ging onder meer om delen van Commewijne, Saramacca, Para, Coronie en Brokopondo. Aan die overdracht waren volgens Lienga, afspraken verbonden.
De overheid zou eerst investeren om de infrastructuur in de betreffende gebieden op het niveau te brengen dat nodig was voor de SWM, om de watervoorziening over te nemen. Volgens de directeur gebeurde dat onvoldoende.
Lienga vertelt dat de situatie verder bemoeilijkt werd doordat de drinkwatervoorziening lange tijd over verschillende structuren was verdeeld. Naast de SWM bleef de Dienst Watervoorziening actief, terwijl er ook plannen bestonden om de drinkwatervoorziening in het binnenland onder te brengen in een afzonderlijke stichting. Het idee achter een dergelijke stichting was volgens Lienga, dat deze zelfstandiger zou kunnen opereren en minder last zou hebben van de bureaucratische procedures, waarmee overheidsdiensten te maken hebben.
USD 253 miljoen
Lienga stelde dat het de bedoeling was met de investeringen, een structurele verbetering te realiseren. Er werden voorbereidingen getroffen om financiering aan te trekken bij internationale financiële instellingen.
Een deel van de financieringen werd uiteindelijk opgestart, waaronder een lening voor uitbreiding van de productiecapaciteit bij Helena Christina. Het extra geproduceerde water is onder meer bestemd voor gebieden als Houttuin en Vredenburg. Andere financieringen liepen volgens Lienga, forse vertraging op en worden nu pas, opnieuw opgepakt. Zo wordt momenteel gewerkt aan financiering voor onder meer de bouw van een nieuw productiestation in Moengo.
‘Alles werd steeds moeilijker’
Lienga, die sinds 2022 directeur van de SWM is, zegt dat hij bij zijn aantreden te maken kreeg met een moeilijke financiële en operationele situatie. ‘’Het was al moeilijk, en werd alleen maar moeilijker”, stelt hij. Volgens Lienga ontbraken de middelen om alle noodzakelijke investeringen en werkzaamheden uit te voeren. De SWM werkt volgens Lienga, nog altijd aan het wegwerken van een achterstand die in eerdere jaren is ontstaan. Volgens de directeur kan de huidige druk op de drinkwatervoorziening dan ook niet los worden gezien van de jarenlange vertraging in investeringen en de verschillende beleidskeuzes die in de loop der jaren zijn gemaakt. De structurele oplossing ligt volgens hem in duidelijke verantwoordelijkheden, voldoende financiering en een samenhangend beleid voor de drinkwatervoorziening.
The post Achterstallige investeringen drukken zwaar op drinkwatervoorziening ..

...