ABIAMOFO OPO MOFO ABRA SWM

door

De langstzittende minister van Natuurlijke Hulpbronnen, David Abiamofo, heeft blijkbaar het lef om zijn mond open te doen over de problemen bij de Surinaamsche Waterleiding Maatschappij (SWM). ‘’Abiamofo opo mofo abra SWM”. Maar voordat de minister met de vinger naar het waterbedrijf wijst, zou hij misschien eerst in de spiegel moeten kijken. Want wat vertelt Abiamofo ons eigenlijk? Dat de SWM onvoldoende is voorbereid op de extra druk die de ontwikkeling van de olie- en gassector met zich zal meebrengen. Dat er nieuwe waterbronnen, productiestations, pompen en distributienetten nodig zijn. Dat waterverlies moet worden teruggedrongen. Dat de SWM financieel niet in staat is, deze investeringen zelfstandig te dragen. Dit berust allemaal op waarheid.
Maar waar was het beleid de afgelopen jaren? Waarom spreekt Abiamofo zich nu pas hierover uit? SWM-directeur Clifton Lienga heeft immers duidelijk gemaakt dat er al sinds 2015, plannen lagen om de drinkwatervoorziening structureel te versterken. Voor de periode 2015-2020 was volgens hem een investeringsprogramma van ongeveer USD 253 miljoen voorzien. Dat geld moest worden gebruikt voor nieuwe productiefaciliteiten, uitbreiding van de productiecapaciteit, renovatie en rehabilitatie van het leidingnet. Maar een groot deel van die plannen is nooit uitgevoerd, of pas jaren later opnieuw opgepakt. En nu, anno 2026, staat de minister in De Nationale Assemblée te vertellen, dat SWM dringend moet investeren omdat de olie- en gassector eraan komt. De olie-industrie is niet gisteren komen aanwaaien.
Al jaren wordt gesproken over de enorme economische kansen die olie en gas Suriname zullen bieden. Al jaren weten beleidsmakers dat economische groei automatisch meer druk legt op infrastructuur, energie, huisvesting, transport en ook drinkwater. Waarom wordt er dan pas nu met zoveel urgentie gesproken over de vraag of de SWM klaar is voor de toekomst? Het meest opmerkelijke is dat Suriname tegelijkertijd nog gebieden kent waar mensen geen betrouwbare toegang hebben tot veilig drinkwater. Huishoudens kampen met lage waterdruk, onderbrekingen en onduidelijkheid over rekeningen en tarieven. En dan moet de bevolking straks geloven, dat het land klaar staat om de enorme economische ontwikkeling van de oliesector te ondersteunen?
Een land dat zijn burgers niet eens overal van betrouwbaar drinkwater kan voorzien, moet zichzelf misschien eerst afvragen, hoe klaar het werkelijk is voor de miljardenindustrie die eraan komt. De minister zegt dat de SWM financieel niet in staat is de noodzakelijke investeringen zelfstandig te dragen. Prima. Maar de SWM is een staatsbedrijf en de drinkwatervoorziening is een publieke verantwoordelijkheid. Wie bepaalt de prioriteiten? Wie zorgt voor financiering? Wie bewaakt de uitvoering? Wie zorgt ervoor dat gemaakte afspraken daadwerkelijk worden nagekomen? Volgens Lienga zou de overheid bij de overdracht van gebieden van de Dienst Watervoorziening naar de SWM eerst investeren in de infrastructuur, zodat de SWM die gebieden verantwoord kon overnemen. Dat gebeurde onvoldoende. Ook daar moet dus de vraag worden gesteld: Wie was en is verantwoordelijk voor die overheidstaken? Is dat niet het ministerie van NH? We moeten het beestje wel bij de naam noemen. Het probleem is kennelijk niet alleen een gebrek aan geld. Het is ook een gebrek aan continuïteit, planning en uitvoering.
Jarenlang werden plannen gemaakt. Financieringen voorbereid. Gebieden overgedragen of daarvoor klaargestoomd. Nieuwe productiestations aangekondigd. Maar ondertussen bleef de achterstand bestaan. En dan komen we bij de meest pijnlijke conclusie: Suriname lijkt telkens pas wakker te worden wanneer een probleem al acuut is. Nu is het de olie- en gassector die als reden wordt aangevoerd om haast te maken. Maar drinkwater heeft helemaal geen olie nodig om prioriteit te zijn. Iedere Surinamer heeft recht op veilig en betrouwbaar drinkwater. Niet alleen werknemers van de toekomstige offshore-industrie. Niet alleen nieuwe bedrijven en hotels. Niet alleen de snel groeiende wijken rondom Paramaribo.
Daarom is het ook te gemakkelijk, de discussie uitsluitend te koppelen aan de toekomstige economische groei. De echte discussie gaat over bestuurlijke verantwoordelijkheid. Als er sinds 2015 plannen lagen voor honderden miljoenen dollars aan investeringen, waarom zijn die niet tijdig uitgevoerd? Als bepaalde financieringen vertraging opliepen, waar zat de politieke verantwoordelijkheid? Als afspraken over de overdracht van gebieden niet werden nagekomen, wie moest daarop toezien? En als de minister vandaag zegt dat SWM beter voorbereid moet worden op de toekomst, dan mag de samenleving hem gerust vragen: Minister Abiamofo, u weet dit toch niet pas sinds vandaag? U zit er ruim zes jaar. De oliehausse die Suriname verwacht, wordt vaak gepresenteerd als de grote kans om eindelijk financieel uit de problemen te komen. Maar olie brengt geen goed bestuur met zich mee. Olie werkt geen achterstallige planning weg. Olie repareert geen slecht beleid. En olie legt geen waterleiding aan. Dat moeten mensen doen. Dat moeten bestuurders organiseren. Daarvoor zijn visie, geld, deskundigheid én politieke verantwoordelijkheid nodig. Dus ja, Abiamofo, opo mofo abra SWM.
Maar voordat de minister zijn mond verder opendoet over wat de SWM allemaal moet doen, zou hij ook de moed moeten hebben, te vertellen wat zijn ministerie de afgelopen jaren heeft gedaan, wat niet is gelukt en waarom niet. Want als Suriname werkelijk wil profiteren van de olierijkdom, moeten we niet alleen nieuwe productieplatforms kunnen bouwen. We moeten ook in staat zijn, onze eigen bevolking van water te voorzien.
The post ABIAMOFO OPO MOFO ABRA SWM ..