Investeren in ons huis

KEVINS KIJK / Kevin Headley

Onlangs was ik bij een bijeenkomst over erfgoed. Het doel was om informatie te verzamelen en te bespreken hoe trainingen voor de erfgoedsector zo goed mogelijk kunnen worden ingericht. Omdat ik me ook bezighoud met erfgoed, vond ik het belangrijk om daarbij aanwezig te zijn. Tegelijkertijd was het fijn om even uit de dagelijkse drukte te stappen en andere mensen te ontmoeten die zich, net als ik, bezighouden met erfgoed.

Tijdens de bijeenkomst werd gesproken over het versterken van de professionaliteit binnen de sector. Door medewerkers beter op te leiden, kunnen hun kennis, vaardigheden en mogelijkheden worden vergroot. Maar er kwam ook een andere belangrijke vraag aan bod: ‘hoe prikkelen we mensen, en vooral jongeren, om voor de erfgoedsector te kiezen?’

Dat is een interessante vraag, want er is in Suriname genoeg te doen op het gebied van erfgoed. De mogelijkheden zijn enorm. Van bezoeken van historische gebouwen en archieven tot oude plantages, monumenten en vertellen van tradities en verhalen die van generatie op generatie zijn doorgegeven.

Toch is het niet vanzelfsprekend dat mensen hun brood kunnen verdienen met erfgoed. De uitdagingen zijn groot en de sector is vaak afhankelijk van mensen die zich, naast hun andere werkzaamheden, met veel inzet en overtuiging voor het behoud ervan inzetten.

Ook financieel is de sector kwetsbaar. Een aanzienlijk deel van het geld voor erfgoedprojecten en de restauratie en het onderhoud van historisch materiaal en gebouwen komt van buiten Suriname. Dat roept een belangrijke vraag op: ‘hoe kunnen we meer eigen middelen inzetten om ons erfgoed te beschermen, te ontwikkelen en door te geven aan volgende generaties?’

Een deel van de toekomstige inkomsten uit de olie- en gassector investeren in erfgoed zou een goede stap kunnen zijn. Maar we hoeven niet te wachten tot die inkomsten beschikbaar zijn. Ook nu al kunnen we nadenken over manieren om de sector structureel te versterken. Daarbij kunnen we kijken naar landen die hebben geïnvesteerd in hun erfgoed en daar ook economisch van profiteren.

Historische gebouwen, musea, culturele tradities en erfgoedsites kunnen toeristen aantrekken en lokale bedrijvigheid stimuleren. Erfgoed kan dus niet alleen kosten met zich meebrengen, maar ook economische kansen creëren.

Toch vind ik dat we erfgoed niet uitsluitend vanuit economisch perspectief moeten bekijken. Natuurlijk is het belangrijk dat investeringen iets opleveren. Maar ons erfgoed verdient bescherming, ook wanneer de financiële opbrengst niet direct zichtbaar is. Het vertelt ons wie we zijn, waar we vandaan komen en hoe onze samenleving zich heeft ontwikkeld. Erfgoed is een wezenlijk onderdeel van onze identiteit. Dat neemt niet weg dat we de economische mogelijkheden beter kunnen benutten.

Wanneer meer mensen naar Suriname komen om onze geschiedenis, cultuur en erfgoed te ervaren, profiteren ook andere sectoren daarvan. Van de horecaondernemer die bezoekers ontvangt tot de aannemer die wordt ingeschakeld om een historisch gebouw te restaureren. Ook gidsen, kunstenaars, vervoersbedrijven, ambachtslieden en kleine ondernemers kunnen daarvan profiteren. Het is een keten waarin verschillende sectoren elkaar kunnen versterken.

We moeten daarbij één ding niet vergeten: ‘Suriname is ons huis’. We vinden het vanzelfsprekend om ons eigen huis waarin we zelf wonen, te onderhouden. We schilderen de muren, repareren wat kapot is en zorgen ervoor dat het huis leefbaar blijft. Niet alleen omdat we bezoek verwachten, maar vooral omdat we er zelf wonen.

De eerste bezoekers aan wie we ons erfgoed moeten presenteren, zijn wij zelf. Want uiteindelijk gaat het niet alleen om wat toeristen kunnen zien of hoeveel geld erfgoed kan opleveren. Het gaat erom dat we zelf weten wat we hebben, begrijpen waarom het belangrijk is en bereid zijn ervoor te zorgen. Suriname is ons huis. En als we willen dat anderen het waarderen, moeten we er zelf mee beginnen het te onderhouden.

headleydwt@gmail.com

...