Woorden versus daden

TIJDENS DE OPENING van de vierde International Business Conference sprak president Jennifer Geerlings-Simons dinsdag duidelijke taal: olie- en gaswinning alleen maken Suriname niet welvarend. Dat weet inmiddels iedereen maar het staatshoofd legde nogmaals de vinger op de zere plek door te stellen dat economische diversificatie een strategische noodzaak is om te voorkomen dat het land vervalt in de klassieke grondstoffenvloek.

Haar nadruk op het versterken van de landbouw, toerisme, de oprichting van de Local Content Board en het beschermen van de biodiversiteit getuigt van een economisch juiste en noodzakelijke langetermijnvisie. Het is een analyse die deze krant deelt.

Zolang de Surinaamse bureaucratie berucht blijft om corruptie en vriendjespolitiek, blijven buitenlandse partijen vooralsnog koudwatervrees houden

De cruciale vraag is echter: hoe realistisch zijn al deze voornemens? Hoewel de visie theoretisch ijzersterk is, botst zij frontaal met de harde Surinaamse praktijk van bestuurlijke traagheid en institutionele zwakte. Een pijnlijk voorbeeld hiervan is de status van cruciale wetgeving. De president gaf aan dat er momenteel wordt gewerkt aan de Investeringswet en de CETA-wet, maar dat de afronding pas in 2027 wordt verwacht.

In een tijd waarin de internationale energiesector in een stroomversnelling zit en investeerders nú duidelijkheid eisen, is dit wetgevingstempo simpelweg te traag. Het illustreert het dieperliggende probleem van de Surinaamse overheid: een chronisch gebrek aan daadkracht en efficiëntie om ambities snel om te zetten in vigerend recht.

Daarnaast sneed de president de noodzaak van corruptiebestrijding en de versterking van de rechtsstaat aan. Dit is ongetwijfeld het meest kritieke punt. Investeerders zoeken voorspelbaarheid en integriteit. Zolang de Surinaamse bureaucratie berucht blijft om corruptie en vriendjespolitiek, blijven buitenlandse partijen vooralsnog koudwatervrees houden.

De oprichting van organen zoals een Local Content Board is op papier een uitstekend instrument, maar in de praktijk dreigt het risico dat dergelijke instituten verzanden in extra administratieve rompslomp in plaats van dat zij lokale ondernemers daadwerkelijk versterken.

Ook de ambitie om het Surinaamse midden- en kleinbedrijf (mkb) te laten aanhaken bij de miljardenindustrie van olie en gas mist een stevige realiteitstoets. Veel lokale bedrijven kampen met een gebrek aan kapitaal, certificeringen en specialistische kennis. Het oproepen van internationale investeerders om actief kennis over te dragen is nobel, maar zonder een agressief nationaal stimulerings- en scholingsprogramma vanuit de overheid blijft dit een eenzijdige wens.

Geerlings-Simons heeft wel het juiste doel aangekaart en dat is positief en hoopgevend. Maar zolang de overheid de transformatie naar een transparant en corruptievrij apparaat niet kan waarmaken, zullen haar woorden nimmer in daden kunnen worden omgezet. Het succes van haar beleid zal bovenal niet worden afgemeten aan de wetten die in 2027 wellicht klaar zullen zijn, maar aan de tastbare verandering die vandaag nog uitblijft. En waar de samenleving zo reikhalzend naar uitkijkt.

...