Alendy: ‘Problemen binnen geneeskundeopleiding worden niet aangepakt’

Cynthia Alendy, geneeskundige, vindt dat de discussie rond de jaarlijkse loting voor de geneeskundeopleiding, te veel blijft steken bij het aantal beschikbare plaatsen. Volgens haar spelen er structurele problemen die gedurende het hele jaar onvoldoende worden aangepakt.
In een interview met ABC Nieuws stelde Alendy dat de aandacht rond de loting ieder jaar kortstondig oplaait. “Wat ik jammer vind, is dat men elk jaar naar de loting kijkt en daar even op focust. En voor de rest van het jaar wordt er niets meer aan gedaan”, zegt zij. Volgens haar gaat er daarmee te weinig aandacht naar de bredere uitdagingen binnen de medische opleiding en gezondheidszorg.
Alendy wees op de teleurstelling bij jongeren die graag geneeskunde willen studeren. Zij noemde als voorbeeld een kandidaat uit Nickerie die samen met haar dochter aanwezig was bij de loting. De dochter werd niet ingeloot voor geneeskunde.
Volgens Alendy moet niet alleen worden gekeken naar het aantal beschikbare plaatsen, maar ook naar wat er vervolgens met studenten gebeurt. Een belangrijk probleem is volgens haar, het tekort aan geschikte praktijkplaatsen en begeleiding.
“Als studenten worden toegelaten, hebben ze drie tot vier jaar de tijd om de praktijkplaatsen in orde te maken”, aldus Alendy. Studenten die nu worden toegelaten, bereiken immers pas enkele jaren later de klinische fase. Volgens Alendy is er daardoor voldoende tijd om de capaciteit en begeleiding te verbeteren, maar gebeurt dat onvoldoende.
Alendy heeft naar eigen zeggen, een analyse gemaakt van een groep van 62 studenten. Daaruit blijkt volgens haar dat een aanzienlijk deel uiteindelijk niet in de klinische fase van de opleiding in Suriname terechtkwam.
Van de 62 studenten zouden 42 uiteindelijk niet in de kliniek in Suriname zijn beland. Een deel koos voor een andere richting, een student overleed vóór de klinische fase en anderen vertrokken naar het buitenland, om hun opleiding voort te zetten. Twee studenten kozen na de preklinische fase voor een masteropleiding in public health.
Volgens Alendy waren uiteindelijk slechts ongeveer twintig van de 62 studenten daadwerkelijk in de klinische oplei-ding in Suriname terechtgekomen. Daarnaast waren elf studenten naar het buitenland vertrokken en zijn daar afgestudeerd.
Voor Alendy onderstreept dit dat niet alleen gekeken moet worden naar hoeveel studenten jaarlijks worden toegelaten, maar vooral naar de uiteindelijke output van de opleiding. “Wat is er gebeurd met de andere studenten? Hoeveel mensen komen er uiteindelijk in de praktijk terecht?” vraagt zij zich af.
Volgens Alendy is het bovendien te eenvoudig om te stellen dat Suriname in algemene zin een tekort aan artsen heeft. Het probleem zit volgens haar ook in de spreiding van artsen over het land.
In Paramaribo en Wanica zijn er volgens haar relatief voldoende huisartsen, terwijl andere districten juist met tekorten kampen. Daarnaast is er volgens Alendy een groot tekort aan medisch specialisten.
Als voorbeeld noemt zij het aantal neurologen en KNO-artsen. Voor heel Suriname zouden er volgens haar slechts zes neurologen en vier KNO-artsen zijn. Daarnaast zijn er volgens haar specialismen waarvoor Suriname nauwelijks of geen beschikbare specialisten heeft. Alendy benadrukte dat een grotere instroom van artsen uiteindelijk ook kan bijdragen aan een grotere groep specialisten.
Alendy pleit daarom voor een bredere aanpak van het medische onderwijs. Volgens haar moet niet alleen worden gekeken naar hoeveel studenten jaarlijks kunnen worden toegelaten, maar ook naar de kwaliteit van de opleiding, praktijkplaatsen, begeleiding en de uiteindelijke doorstroom naar de zorg.
Ze wees ook erop dat Surinaamse studenten regelmatig naar het buitenland vertrekken om hun opleiding voort te zetten. Hoewel internationale samenwerking volgens haar waardevol kan zijn, vindt ze dat tegelijkertijd meer geïnvesteerd moet worden in de eigen medische opleiding.
“We zouden, in plaats van onze studenten weg te sturen naar allerlei landen, ook moeten kijken naar landen die met ons willen samenwerken. Laten we het hier zelf aanpakken en de verbeteringen voor onze eigen praktijk realiseren”, aldus Alendy.
Volgens haar is het noodzakelijk om serieus onderzoek te doen naar de instroom en uitstroom binnen de geneeskundeopleiding. Een commissie zou daarbij kunnen onderzoeken hoeveel studenten uiteindelijk arts worden, hoeveel in Suriname blijven en waar de uitval plaatsvindt.
Alendy pleit uiteindelijk voor een structurele aanpak waarbij mogelijk meer studenten worden toegelaten, maar waarbij tegelijkertijd wordt geïnvesteerd in de capaciteit en kwaliteit van de opleiding. “Dat moet serieus aangepakt worden”, aldus Alendy.
The post Alendy: ‘Problemen binnen geneeskundeopleiding worden niet aangepakt’ ..

...