WAT GEBEURT ER MET MENSEN DIE NERGENS TERECHT KUNNEN?

Suriname kent verschillende vormen van hulp voor mensen die financieel of sociaal, in de problemen raken. Er zijn sociale voorzieningen, voedselpakketten, schoolpakketten en andere vormen van ondersteuning. Maar stel dat al deze maatregelen wegvallen of onvoldoende blijken te zijn, rijst een ongemakkelijke vraag: Wat gebeurt er met hen die steeds opnieuw hulp nodig hebben, maar uiteindelijk nergens meer zelfstandig verder kunnen?
Die vraag verdient meer aandacht, nu de overheid opnieuw duizenden gezinnen probeert te ondersteunen. Het ministerie van Jeugdontwikkeling en Sport is deze week begonnen met het uitdelen van 25.000 schoolpakketten aan leerlingen uit sociaal kwetsbare gezinnen. Het initiatief helpt gezinnen op korte termijn en zorgt ervoor dat kinderen met de nodige schoolbenodigdheden, aan het nieuwe schooljaar kunnen beginnen.
Maar een schoolpakket verandert niets aan de sociale omstandigheden, waardoor een gezin hulp nodig heeft. Daar zit het grotere probleem. Sociale voorzieningen zijn noodzakelijk in een samenleving waarin mensen door omstandigheden buiten hun macht, financieel vastlopen. Niemand kiest ervoor om zonder inkomen te zitten of niet meer in staat te zijn, de basisbehoeften van een gezin te betalen. Hulp bieden is daarom geen gunst, maar een vorm van maatschappelijke verantwoordelijkheid.
Tegelijkertijd mag hulp geen eindstation worden. Wanneer iemand jarenlang afhankelijk blijft van ondersteuning, moet de samenleving zich gaan afvragen wat er achter die afhankelijkheid schuilgaat. Is er geen werk? Is de opleiding ontoereikend? Zijn er gezondheidsproblemen? Is kinderopvang onbereikbaar? Of zijn de inkomsten simpelweg te laag, om een gezin zelfstandig te onderhouden? Zolang alleen het gevolg wordt aangepakt, blijft de oorzaak bestaan.
Dat betekent dat sociale ondersteuning veel meer moet zijn, dan het uitdelen van goederen of geld. Wie hulp nodig heeft, moet waar mogelijk ook toegang krijgen tot onderwijs, scholing, werk, begeleiding en mogelijkheden, om opnieuw zelfstandig inkomen op te bouwen. Anders blijven we dezelfde gezinnen jaar na jaar ondersteunen, zonder dat hun situatie wezenlijk verandert. Daarbij moet ook worden voorkomen dat mensen die buiten bestaande regelingen vallen, tussen wal en schip geraken. Niet iedereen past in een formulier, een categorie of een overheidsprogramma. Juist daar ligt een belangrijke taak voor de overheid en de maatschappelijke organisaties.
Een samenleving wordt niet sterker wanneer zij steeds meer mensen nodig heeft die geholpen moeten worden, echter wel wanneer mensen die tijdelijk ondersteuning nodig hebben, daadwerkelijk de kans krijgen om weer op eigen benen te staan. De vraag is dan niet alleen, hoeveel hulp de overheid kan uitdelen, maar: Hoe zorgen we ervoor dat mensen die vandaag hulp nodig hebben, morgen die misschien niet meer nodig hebben?
The post WAT GEBEURT ER MET MENSEN DIE NERGENS TERECHT KUNNEN? ..

...