Misrekening

door

GANGA / Sharda Ganga

De dagen lijken geteld voor mevrouw Jap-A-Joe,  de directeur van de Telecommunicatie Autoriteit Suriname. Al geruime tijd botert het luidruchtig en openbaar niet tussen haar en de nieuwe Raad van Commissarissen. Zo erg botert het niet, dat Jap-A-Joe zelfs een rechtszaak heeft aangespannen tegen de RvC. Zij vindt dat ze reputatieschade lijdt door ongegronde uitlatingen over haar functioneren.

Nog voordat de rechter daar uitspraak over heeft gedaan lijkt de president al een vonnis te hebben geveld over het functioneren van de directeur, want er ligt al enige tijd een raadsvoorstel om haar te schorsen. De vorige directeur van de TAS werd ook door de toenmalige Raad van Commissarissen naar huis gestuurd om precies dezelfde reden die de huidige RvC aanhaalt: financiele onduidelijkheden, gebrek aan rapportages en meer van dat soort dingen. Ach ja, ze dronken een glas, deden een plas, en alles bleef zoals het was. Ook na de laatste verkiezingen zien we maar al te vaak: alleen de poppetjes zijn veranderd, het spel en het systeem niet.

“Je kunt nog zo een goede technocraat zijn, goed opgeleid, je zaken op orde hebben: zonder politieke kruiwagens kom je nauwelijks nog ergens”

Het meest frappante is eigenlijk dat we hier nog tijd en aandacht aan besteden. Misschien moeten we een algemene regel maken, dat in het verkiezingsnatraject (dat best vijf jaar kan duren merken we), alleen ontheffingen van personen die aantoonbaar via een open en correcte procedure zijn aangetrokken, en bewijsbaar goed hebben gefunctioneerd, de moeite van berichtgeving waard zijn.

We huilen om de brain drain, dat jongeren in groten getale ernaar snakken dit land te verlaten. Maar kun je ze ongelijk geven? Je kunt nog zo een goede technocraat zijn, goed opgeleid, je zaken op orde hebben: zonder politieke kruiwagens kom je nauwelijks nog ergens.

Als je studiemaat of oom (of tante) minister is, dan mag je komen meespelen. Tot een regeringswisseling. Dan maakt het niet uit wat je track record is, of je papieren kloppen, en je een uitmuntende job hebt gedaan: je moet en zal plaatsmaken. En je kunt in veel gevallen niets zeggen, want je hebt je positie toch ook te danken aan de kruiwagens? (Niet dat het mensen tegenhoudt verontwaardigd iets te zeggen, hypocrisie is les nummer één als je het politieke pad kiest.)

Stel je nu eens voor dat er een groot wonder geschiedt en we plots voor alle posities open sollicitatieprocedures krijgen geadverteerd. Welke professional, welke technocraat met ervaring, die geen partijkruiwagen nodig heeft, zou dan nog reageren? Wie wil nog een functie in dit land vervullen bij de overheid of parastatale bedrijven als je weet dat je elk moment kan worden ‘gekoppensneld’ als de smaak van het kabinet verandert?

Dan hebben we de andere kant, laten we het de Marlon Telting- kant noemen. Daar hebben we als president-commissaris iemand die op papier een okay keus lijkt om een noodlijdende vliegmaatschappij weer vleugels te geven, Ik bedoel: we hebben minder geschikte mensen gezien op die post. Hoe moeilijk kan het zijn om te gaan van bier en boter naar vliegtuigen, het gaat om dezelfde principes, zal men gedacht hebben.

Alleen: Surinam Airways is nog steeds niet gered en meneer Telting zag zichzelf liever als directeur dan president commissaris, en diende zijn ontslag alvast in, zodat hij op de directeursstoel kon gaan zitten toen de directeur ziek thuis was. De één zijn bijna-dood is mijn brood, moet hij gedacht hebben.

Telting kent zijn spreekwoorden echter niet goed, anders zou hij weten dat je liever één vogel in de hand hebt dan tien in de lucht; dat je de huid van de beer niet moet verkopen voor je die beer hebt geschoten; dat je de kar niet voor het paard moet spannen; dat je je ontslag als prescom niet moet indienen voor je benoeming als directeur zwart op wit is.

Wat het geval Telting ons leert is dat een mooie cv niets zegt over het karakter van iemand. Een technocraat is niet vanzelfsprekend principiëler dan iemand die vanuit de politiek wordt benoemd, opportunisme is niet alleen voorbehouden aan politieke figuren.

Professionaliteit betekent niet alleen dat je verstand hebt van je vak, maar het betekent ook dat je integriteit, onafhankelijkheid, verantwoordelijkheid toont, dat je weet waar je bevoegdheid begint en waar die eindigt. Een mooie CV is immers geen integriteitsverklaring, net zomin als een benoeming een eigendomsbewijs is.

gangadwt@gmail.com