Olie-miljarden, maar een dodelijk museumstuk

SERIEUS!? / Ivan Cairo

Terwijl de kassa in Georgetown onophoudelijk rinkelt dankzij miljarden aan olie-inkomsten, voltrekt zich op de Atlantische Oceaan een aangekondigde tragedie. De MV Barima, een roestig museumstuk uit 1939, voer afgelopen weekend haar laatste, fatale tocht. Hoe is het in ‘s hemelsnaam mogelijk dat een staat die zwemt in het geld, een zevenentachtig jaar oud schip dat al decennia niet meer zeewaardig is, blijft inzetten voor het vervoer van haar eigen burgers? Althans, volgens informatie die nu opduikt, zou al geruime tijd zijn vastgesteld dat deze veerboot niet meer zeewaardig was.Het antwoord op die vraag hoe een land dat zwemt in geld, voor die oude veerboot geen oplossing had, is even pijnlijk als stuitend. De route naar Port Kaituma wordt voornamelijk gebruikt door inheemse gemeenschappen — een historisch gemarginaliseerde groep. Het legt een cynische werkelijkheid bloot: wie niet over de blinkende nieuwe bruggen of zesbaans snelwegen rijdt, lijkt voor de overheid simpelweg niet te bestaan. Waar liggen de prioriteiten van een regering die wel miljoenen investeert in prestigeprojecten voor de bühne, maar de basisveiligheid van haar meest kwetsbare inwoners overlaat aan een varend wrak?

“Economische groei is een lege huls als de opbrengsten niet doorsijpelen naar degenen die het ’t hardst nodig hebben”

Het rampzalige incident staat niet op zichzelf; het is volgens critici en commentatoren in Guyana het directe gevolg van verwaarlozing, corruptie en misplaatste ambitie. Terwijl bewindslieden glunderend lintjes doorknippen bij moderne infrastructurele hoogstandjes, worden de zwakste schouders in de samenleving letterlijk aan hun lot overgelaten op de golven. De oliewinsten van de afgelopen zes jaar hadden moeiteloos een veilige, moderne vloot kunnen financieren. In plaats daarvan betaalt de inheemse bevolking nu de hoogste prijs voor het uitblijven van menselijke prioriteiten.Dit drama bevat bovendien een dringende waarschuwing voor Suriname. Het land staat op de vooravond van zijn eigen gigantische olieboom. Laat deze vreselijke tragedie in Guyana een spiegel en een waarschuwing zijn: laat dit niet gebeuren. Economische groei is een lege huls als de opbrengsten niet doorsijpelen naar degenen die het ’t hardst nodig hebben. Echte vooruitgang en ontwikkeling meet je niet af aan het aantal kilometers nieuw asfalt, maar aan de manier waarop een land zorgt voor zijn meest kwetsbare burgers.Het is tijd dat de leiders in de regio hun kompas herzien. Aardolie mag geen synoniem worden voor glimmende façade-politiek ten koste van mensenlevens. Stel de juiste prioriteiten, vervang de verouderde voorzieningen en zorg ervoor dat de rijkdom van de bodem ten goede komt aan íédereen — niet alleen aan de bevoorrechte elite aan de kust.

ivancairo@yahoo.com