WAAROM MOET ER EERST GEPROTESTEERD WORDEN?

In Suriname lijken zaken pas opgelost te worden, als men in merkbaar verzet komt. De recente ontwikkelingen rond de onderwijsbonden, roepen een vraag op die veel Surinamers zich al jarenlang stellen: waarom moeten mensen in dit land altijd eerst protesteren, voordat er naar hen wordt geluisterd? Maandenlang en zelfs jaren daarvoor, hebben leerkrachten hun zorgen geuit. Zij hebben gesprekken gevoerd, brieven verstuurd, vergaderingen bijgewoond en herhaaldelijk aandacht gevraagd voor hun problemen. Toch leek er weinig beweging in te komen. Pas toen de onderwijsbonden besloten het werk neer te leggen en tot actie over te gaan, kwam er schot in de zaak en werden er afspraken gemaakt. Dat is het patroon dat we in Suriname steeds opnieuw zien.
Niet alleen in het onderwijs, maar ook in andere sectoren. Werknemers, vakbonden en maatschappelijke groepen, trekken vaak heel lang aan de bel zonder resultaat. Pas wanneer de druk wordt opgevoerd, wanneer verzet uitbreekt en werkzaamheden worden neergelegd, ontstaat er plotseling ruimte voor overleg en oplossingen. Dat is een ongezonde ontwikkeling. Een goed functionerende overheid hoort signalen uit de samenleving serieus te nemen, voordat situaties escaleren. Wanneer werknemers zich gedwongen voelen eerst naar het zwaarste middel te grijpen voordat zij worden gehoord, ontstaat de overtuiging dat normaal overleg weinig waarde heeft. Dat ondermijnt niet alleen het vertrouwen in de overheid, maar ook in de instituties, die juist bedoeld zijn om problemen tijdig op te lossen. Voor leerkrachten is deze situatie extra pijnlijk. Onderwijzers behoren tot de belangrijkste beroepsgroepen in een samenleving. Zij vormen de toekomstige generatie, dragen kennis over en helpen jongeren zich te ontwikkelen tot verantwoordelijke burgers. Wanneer juist deze groep zich niet gehoord voelt, geeft dat een zorgelijk signaal af over de waardering van het onderwijs. Bovendien heeft deze manier van besturen gevolgen op de lange termijn. Jonge mensen volgen het geheel op de voet. Zij zien hoe werknemers jarenlang moeten strijden voor erkenning en verbetering van hun arbeidsvoorwaarden.
Dat maakt bepaalde beroepen minder aantrekkelijk. Het is dan ook geen verrassing dat verschillende sectoren kampen met personeelstekorten. Mensen kiezen steeds vaker voor werk waarin zij zich gewaardeerd voelen en waar hun zorgen serieus worden genomen. De oplossing ligt niet alleen in hogere salarissen of betere arbeidsvoorwaarden. Er is ook behoefte aan een andere bestuurscultuur. Een cultuur waarin overleg niet pas plaatsvindt, wanneer de situatie escaleert, maar waarin signalen vroegtijdig worden opgepakt en problemen samen worden aangepakt. Want in een gezonde democratie zouden mensen niet hoeven staken, protesteren of hun werk neerleggen, om gehoord te worden. Luisteren hoort het beginpunt te zijn, niet het eindresultaat van een conflict.
The post WAAROM MOET ER EERST GEPROTESTEERD WORDEN? ..

...