Bisschop Karel Choennie sprak met paus Leo over het priestertekort

door

VATICAANSTAD — Bisschop Karel Choennie was vorige week met twintig bisschoppen uit de Caribische regio in het Vaticaan, het ‘hoofdkwartier’ van de katholieke kerk. De bisschoppen bespraken daar ‘urgente problemen’ met paus Leo, in het bijzonder het nijpende priestertekort in de regio.

Suriname, Guyana en Frans-Guyana vormen samen met twintig andere bisdommen van Britse, Franse en Nederlandse eilanden de bisschoppenconferentie van de Cariben. De twintig bisschoppen waren van 27 april tot en met 3 mei te gast in het Vaticaan voor hun zogeheten ad-liminabezoek (het verplichte, periodieke bezoek van bisschoppen aan de paus) om met de kerkvorst en zijn medewerkers over hun problemen en uitdagingen te praten. De laatste keer was acht jaar geleden.

“We zoeken nu naar mogelijkheden om jonge mannen uit andere werelddelen uit te nodigen en hen bij ons hun priesteropleiding te geven”

In een interview met het Nederlands Dagblad heeft Choennie stilgestaan bij het bijzondere bezoek. “We zaten anderhalf uur bij paus Leo. Hij is heel rustig en bedachtzaam, maar hij snapt de wereldproblemen en voelt de complexiteiten aan”, blikte Choennie op een Romeins terras terug.

Slechts één priesterstudent

De Caribische bisschoppen hebben het enorme priestertekort in de regio bij de kerkleider aangekaart. Choennie: “De priesterroepingen zijn opgedroogd. Ons bisdom heeft momenteel slechts één priesterstudent. We hebben priesters uit Nigeria, uit Congo en Brazilië. Maar de integratie lukt vaak maar moeilijk en dat leidt tot frustratie. Priesters die eenmaal zijn gevormd en gewijd, buig je heel moeilijk weer om. We zoeken dus nu naar mogelijkheden om jonge mannen uit andere werelddelen uit te nodigen en hen bij ons hun priesteropleiding te geven.”

Volgens hem is het met name met Afrikaanse priesters in Suriname vaak niet gemakkelijk. “Wij hebben meer de Nederlandse mentaliteit: de priester is een normaal mens. Maar in delen van Afrika waar onze priesters vandaan komen, staat de priester vaak op een voetstuk. En een bisschop nog meer. Als de bisschop in Afrika op bezoek komt, brengt het hele dorp geschenken: van koeien en geiten tot koelkasten. Priesters van daar komen dus met die mentaliteit naar ons toe en dan is aanpassing heel ingewikkeld.”

Veel eenoudergezinnen

Bij paters, priesters die tot een orde of congregatie behoren, gaat dat vaak veel beter, weet Choennie. “Zij hebben in hun opleiding een zeker missie-ideaal meegekregen. Zij stappen ook in een traditie van missie, van hun voorgangers, die iets hebben opgebouwd en iets achterlaten. We moeten zelf meer aandacht gaan geven aan de roepingen. Dat is ingewikkeld. Negentig procent van het geloof wordt doorgegeven in het gezin. Maar in heel het Caribisch Gebied heb je veel eenoudergezinnen. Die hebben een eigen dynamiek.”

Bovendien heeft Suriname volgens Choennie sterk het Nederlandse voorbeeld gevolgd met kleine gezinnen, van één of twee kinderen. “Als jongens de roeping hebben, wordt het hen vanwege het celibaat meteen door hun eigen ouders uit hun hoofd gepraat, want ze willen kleinkinderen. Dus het wordt heel erg moeilijk voor ons.”