Oliegeld, geen investeringsbeleid

door

WE SCHRIJVEN 2020, januari. Na jaren van aannames dat er ergens offshore commercieel aantrekkelijke olievoorkomens moeten zitten, worden deze vermoedens bewaarheid. Na de initiële bevindingen, nu dus zes jaar terug, werden nog meer winbare olievondsten ontdekt. Suriname heeft zelfs in een fase gezeten waarbij schuldeisers via een schuldherschikkingsmechanisme eventuele inkomsten uit de olie waren toegezegd. En in 2025 kwam de verlossing: TotalEnergies maakt de Final Investment Decision bekend.

In 2028, twee jaar verder van nu, zal de eerste olie naar boven gepompt worden. Suriname verwacht dan heel veel geld. Iedereen zit te wachten op die periode, want dan gaan scholen verbouwd worden, wegen gemaakt worden en salarissen omhooggaan. Maar wat zal duurzaam overblijven van al dat geld dat ongeveer drie decennia (althans van deze FDI) het land binnen zal stromen. Na zes lange jaren is daar nog steeds geen enkel duidelijk beleid voor ontwikkeld.

Hier en daar wordt de agrarische sector evenals het toerisme geroepen, maar een plan om de groei in deze sectoren te stimuleren heeft de overheid nog niet

In Suriname hebben we officieel nog niet gedefinieerd hoe de lokale bijdrage (local content) van de offshore-industrie in Suriname eruit man zien. Wanneer wordt gezegd local content wordt vaak gedacht aan lokale arbeidskrachten die mee kunnen doen in de industrie, bedrijven die professionele diensten kunnen leveren en meer. Maar over de details hebben we nog geen besluiten genomen. Want als er zes bedrijven zijn in Suriname die een dienst aanbieden is de oliemaatschappij niet verplicht hen first bid te geven.

Of aan buitenlandse bedrijven met wie ze werken kan nu niet opgelegd worden dat een deel van de arbeiders Surinamers moet zijn. In andere landen zoals in Guyana zijn er wetten die dat soort samenwerkingen regelen. Guyana -hoewel niet perfect geregeld – is intussen het enige land in de wereld dat zichzelf kan verzorgen met de eigen landbouwsector. De regering heeft daar zwaar geïnvesteerd in de landbouw.

In Suriname is nog niet duidelijk in welke sectoren het verdiende geld gestopt zal worden. Hier en daar wordt de agrarische sector evenals het toerisme geroepen, maar een plan om de groei in deze sectoren te stimuleren heeft de overheid nog niet. Want als we zeggen landbouw, wanneer komt er een zaadbank om de juiste zaden te hebben voor die sector? Als we zeggen toerisme wanneer gaan we de standaarden die moeten gelden doorvoeren en de ondernemers trainen om deze standaarden toe te passen.

Ontwikkeling moet inclusief zijn, dus ook vrouwen moeten meegenomen worden. Als deze vrouwen nu met hun business vooral in de informele sfeer zitten, dreigen ze de boot te missen. Want als dan eindelijk de kansen komen, zullen vooral degene die legaal opereren mee kunnen. Want wie geen bankrekening heeft, geen belasting betaalt, geen kkf-nummer heeft en geen administratie bijhoudt kan helaas niet meedoen met bedrijven die afnemen voor klanten die in de offshore olie zitten.

Het voelt comfortabel dat we over twee jaar oliegeld zullen hebben, maar zijn we gereed om werkelijk mee te liften met de kansen die meekomen. Dat lijkt nu zes jaar na de eerste vondsten nog steeds niet het geval te zijn.