Boodschappenronde

KEVINS KIJK / Kevin Headley

“Nummer 40.” Eindelijk aan de beurt. Ik word hartelijk gegroet en mij wordt gevraagd: “Wat zal het zijn?” Ik bestel een kilo steaklappen, een pak kipfilet en een pond rundervleesworst. Ik word bijna verleid om ook nog picanha te kopen, maar besluit dat de volgende keer te doen.

De slagerij is aardig druk. Het gaat volgens een nummersysteem, dus alles is goed geordend. Ik neem mijn vleeswaren en loop de slagerij uit. Nu nog naar de groentemarkt om te kijken welke groenten ze hebben. Hopelijk hebben ze snijbonen en kool. Daarna even naar de supermarkt voor wat andere spullen.

“Soms maak ik een praatje, maar soms ben ik strak en zakelijk”

Inkopen doen op zaterdag heeft af en toe iets nostalgisch. In mijn kinderjaren ging ik op zaterdag vaak met mijn grootvader boodschappen doen. Hij kleedde zich opvallend netjes voor zo’n ronde: pantalon, overhemd en vilthoed. Hij had een vaste taxi die hem vroeg kwam ophalen om de ronde te doen.

Mijn grootmoeder had de boodschappenlijst al voorbereid; hij hoefde die alleen uit te voeren. Verschillende groenten bij de groentemarkt halen, vlees bij de slagerij en ook langs één of twee supermarkten. In die tijd had de ene winkel sommige producten die de andere niet had.

Ik vond het interessant om te zien hoe alles eraan toeging: het betalen en het afhandelen. Ik had een functie: ik mocht vaak de tas dragen. Die tas was niet zwaar, want mijn grootvader kocht niet veel. En mijn ‘harde werken’ werd vaak beloond doordat ik iets van de schappen mocht kiezen: chips, een pak kauwgom of een zak gemengde snoep. Sommige van die winkels van toen bestaan nog, zoals Eerste Rijweg Store.

Mijn grootmoeder ging soms ook op zaterdag inkopen doen en ook haar hielp ik daarbij. Vaak ging ze naar één of twee plekken, bijvoorbeeld de Micromarkt, waar ze veel van wat op haar boodschappenlijstje stond, kon vinden. Als er nog iets ontbrak, ging ze daarna nog naar een supermarkt.

Ze maakte vaak een babbeltje met de medewerkers, vroeg hoe het ging en vertelde een nieuwtje. Ze waren haar natuurlijk gewend, omdat ze er vaak boodschappen deed. Mijn grootvader was wat zakelijker: spullen pakken, afrekenen en weg. De route kon eens in de zoveel tijd worden gewijzigd, om iets speciaals in de binnenstad te kopen, zoals een boek bij Vaco, maar vaak was er een bepaalde routine.

Ik merk dat ik daar een beetje tussenin zit. Soms maak ik een praatje, maar soms ben ik strak en zakelijk. Toch moet ik vaak denken aan hoe het was om met hen inkopen te doen. Ik keek er doordeweeks vaak naar uit. Niet alleen omdat ik iets zou mogen kiezen, maar ook omdat het gewoon interessant was.

In tegenstelling tot hen koop ik meestal spullen voor het weekend en niet voor de hele week. Doordeweeks haal ik dan wel wat op dat moment nodig is. Maar inkopen doen op de zaterdag, hoewel een must, brengt mij wel even terug naar die periode en als ik een pak chips, een snoepmix of chocolade koop, beloon ik mezelf. Alsof ik even weer dat jongetje ben met de tas in mijn hand.

headleydwt@gmail.com

...