Meer dan SRD 1 miljoen per maand: hoe lang kan de politiek dit uitleggen?

De onthulling dat de procureur-generaal (pg) maandelijks een bruto-inkomen van SRD 1.415.689,30 ontvangt, met een netto-uitbetaling van SRD 1.028.420,73, heeft de lont in het kruitvat gestoken. Niet omdat Surinamers tegen een fatsoenlijke beloning voor hoge staatsfunctionarissen zijn, maar omdat de cijfers in schril contrast staan met de dagelijkse realiteit van de bevolking.
Dit debat gaat niet over één persoon. Het gaat over systeemkeuzes. Over politieke besluiten. Over prioriteiten. En vooral: over rechtvaardigheid.
Een samenleving onder druk
De economische situatie blijft voor veel gezinnen precair. Koopkrachtverlies, hoge voedselprijzen en stijgende prijzen voor nutsvoorzieningen drukken zwaar op huishoudens. Ambtenaren, leerkrachten, zorgverleners en kleine ondernemers worstelen om hun verplichtingen na te komen. Voor sommigen is het maandsalaris al vóór het einde van de maand uitgeput.
In bepaalde wijken is het geen uitzondering meer dat gezinnen afhankelijk zijn van ondersteuning van familie of incidentele hulp om basisbehoeften te kunnen dekken. Tegen die achtergrond voelt een inkomen van ruim een miljoen SRD per maand voor één functionaris als een symbolische breuk tussen bestuur en burger.
Dat sentiment mag niet worden weggezet als emotie of afgunst. Het is een signaal van groeiende vervreemding.
Politieke instemming is een feit
De bezoldigingsstructuur van de rechterlijke macht is niet spontaan ontstaan. De VHP, ABOP en BEP stemden voor de nieuwe bezoldigingsstructuur. Huidig minister van Binnenlandse Zaken Marinus Bee liet vrijdag weten dat zijn naam onder de gepubliceerde wet slechts een formaliteit is. Juridisch kan een ondertekening inderdaad procedureel zijn. Maar politiek en bestuurlijk betekent dit medeverantwoordelijkheid binnen het geheel van besluitvorming. Zeker als hij als voormalig assembleevoorzitter voor de verhogingen stemde.
Niemand betwist dat de rechterlijke macht onafhankelijk moet functioneren. Een sterke rechtsstaat vereist dat magistraten niet financieel kwetsbaar zijn voor druk of beïnvloeding. Een degelijke bezoldiging is daarom verdedigbaar. Maar proportionaliteit is eveneens een kernwaarde van een rechtsstaat.
Wanneer een functionaris binnen het staatsapparaat structureel een veelvoud verdient van andere sleutelfiguren in bestuur en samenleving, rijst de vraag of de balans is zoekgeraakt. Zeker in een periode waarin offers breed worden gevraagd van de bevolking. De rechtsstaat is niet alleen een juridisch bouwwerk. Zij rust ook op maatschappelijke legitimiteit.
Wat hier werkelijk op het spel staat, is vertrouwen. Burgers accepteren moeilijke economische maatregelen wanneer zij het gevoel hebben dat lasten eerlijk worden verdeeld. Maar wanneer aan de top uitzonderlijke inkomens worden toegekend terwijl aan de basis wordt bezuinigd of gematigd, ontstaat een beeld van ongelijkheid. Dat beeld kan schadelijker zijn dan de cijfers zelf.
De Nationale Assemblee en de regering hebben de bevoegdheid om wetgeving te herzien. Als de maatschappelijke onvrede zo duidelijk is, dan ligt de bal nu bij de politiek om corrigerend op te treden. Niet met lange verklaringen of verwijzingen naar eerdere besluiten, maar met concrete actie.
Tijd voor daadkracht
De samenleving vraagt geen symboolpolitiek. Zij vraagt redelijkheid. Als de huidige bezoldigingsstructuur als buitensporig wordt ervaren, dan moet zij worden aangepast. Dat kan. Dat is een politieke keuze. En keuzes kunnen worden herzien wanneer zij het maatschappelijk draagvlak verliezen. De vraag is niet of het juridisch mag. De vraag is of het moreel houdbaar is.
De kloof tussen topinkomens en het inkomen van de gemiddelde burger is zichtbaar geworden. De politieke leiding kan nu laten zien dat zij die kloof serieus neemt – en bereid is haar te verkleinen. Niet uit populisme. Maar uit verantwoordelijkheid.
The post Meer dan SRD 1 miljoen per maand: hoe lang kan de politiek dit uitleggen? appeared first on Suriname suriname.

...