GUYANA INVESTEERT IN RANDVOORWAARDEN, SURINAME IN SYMBOLEN

De afgelopen dagen heeft de discussie over Guyana en Suriname veel losgemaakt. Dat is begrijpelijk. Economische groei, ongelijkheid en buitenlandse invloed raken mensen persoonlijk. Het zijn thema’s die snel emoties oproepen en vaak worden vermengd met geschiedenis, schuldvragen en wantrouwen.
Toch valt vooral iets anders op. Hoe snel het debat verschuift naar sentiment, terwijl de kernvraag ongemoeid blijft. Die kernvraag is eenvoudig: maken landen vandaag keuzes die hun toekomst versterken of blijven ze hangen in uitstel, improvisatie en symboliek?
Luchtvaart is daarin geen detail, maar een lakmoesproef. Het laat zien of beleid samenhang heeft, of instituties functioneren en of besluiten worden genomen vanuit een langetermijnvisie in plaats van kortetermijnpolitiek. Het is een sector waarin falend bestuur niet te verhullen is en goed beleid zichzelf juist versterkt. Vooruitgang betekent niet dat iedereen onmiddellijk profiteert. Dat bestaat nergens. Vooruitgang betekent dat een land richting kiest, investeert in structuren en zich geloofwaardig positioneert in de internationale omgeving. Het debat mag scherp zijn. Dat is gezond. Maar zonder analyse blijft het lawaai. En lawaai bouwt niets op. Suriname verdient meer dan lawaai. Het verdient beleid dat werkt. Wie eerlijk kijkt, ziet dat het verschil tussen Guyana en Suriname de afgelopen jaren steeds duidelijker is geworden. Wat Guyana heeft gedaan, wijkt af van het klassieke Caribische patroon. In plaats van koste wat kost een nationale luchtvaartmaatschappij (nota bene een die in principe geruime tijd failliet is) overeind te houden, is daar eerst gewerkt aan de basis. Aan infrastructuur, aan toezicht en aan toegang tot de internationale markt. Met een vernieuwde Cheddi Jagan International Airport, een functionerende luchtverkeersleiding en een toezichthouder die vertrouwen uitstraalt, is een omgeving gecreëerd waarin luchtvaart vanzelf kan groeien. Dat opent de deur voor bedrijven als Trans Guyana Airways. Niet als politiek uithangbord, maar als commerciële onderneming. Met de juiste partners en een nuchtere groeistrategie, kan zo’n maatschappij stap voor stap opschalen. Niet omdat het moet, maar omdat de omstandigheden het toelaten. De puzzelstukken liggen er: faciliteiten, regels en timing. Daarin zit misschien wel de belangrijkste les. Luchtvaart is nooit het startpunt, maar altijd het resultaat. Zonder duidelijke regels, geloofwaardig toezicht en consistent beleid houdt geen enkele maatschappij het lang vol. Wie dat probeert te compenseren met symboliek of politieke druk, bouwt geen sector, maar een afhankelijk systeem. Dat patroon zie je wereldwijd terug, ook ver buiten het Caribisch gebied. In Suriname is het beeld omgekeerd. Daar wordt hardnekkig vastgehouden aan het idee dat een nationale luchtvaartmaatschappij moet bestaan, ongeacht de omstandigheden. Jaren van subsidies, noodoplossingen en politieke inmenging hebben geen sterke carrier opgeleverd, maar een organisatie die uitgehold en gesloopt is en steeds verder leunt op de overheid. Tegelijk blijft het toezicht kwetsbaar en staat het internationale vertrouwen onder druk. Elke stap voelt daardoor als brandjes blussen, niet als bouwen. Het wrange is dat Guyana juist zonder die fixatie op een nationale carrier, nu wel profiteert van betere verbindingen, groeiend investeerdersvertrouwen en meer flexibiliteit. Suriname jaagt een symbool na, terwijl de fundering eronder ernstige scheuren vertoont. Of simpel gezegd: Guyana zet eerst het huis neer en nodigt daarna mensen uit. Suriname probeert mensen binnen te houden, terwijl de muren er nog niet staan. Dat verschil in volgorde verklaart, waarom het verkeer in Guyana op gang komt en Suriname steeds achter de feiten blijft aanlopen.
Romeo Stienstra
The post GUYANA INVESTEERT IN RANDVOORWAARDEN, SURINAME IN SYMBOLEN ..

...