MENNONIETEN GAAN DOOR MET KAALKAP

Ten zuiden van Nickerie en Coronie zijn de mennonieten naar verluidt, weer bezig met kaalkap. Ondanks een kortgedingvonnis, dat de staat verplicht heeft om milieueffecten en de belangen van inheemsen mee te wegen bij grote bewegingen van de status van bosgrond, hebben politici met dubbele agenda’s onder de vorige regering, niet stil gezeten. Ook het traditioneel gezag en enkele inheemsen hebben zich ertoe laten bewegen, mogelijk te maken dat de caravan verder trekt.
Vrij grote Surinaamse ondernemingen hebben ook redelijke zaken gedaan en aardig wat aan de mennonieten kunnen verkopen en hun personeel discretie opgelegd. Geld stinkt niet. Niet in het Suriname van Chan en niet in het Suriname van Jenny. John Goedschalk, die meer dan wie dan ook gedaan heeft om de carbonnegatieve status te behouden, treedt naar buiten en luidt wederom de noodklok. Hoewel hij als milieuadviseur van de president van de Republiek Suriname helpt de vertaalslag te maken van de beloften van opeenvolgende regeringen tot erkenning van de rechten van inheemsen en een duidelijke milieubehoudagenda naar regelgeving en beleid, zijn noch de president, noch haar adviseur vervolgingsambtenaren of autocraten.
Wat nodig is van het Surinaamse volk, de Surinaamse zakenwereld, het traditioneel gezag en de autoriteiten aan wie toezicht en handhaving toevertrouwd zijn, is dat zij zichzelf de vraag stellen of wij, dobberend op de stroom, het ravijn in willen storten. De ambitie van de mennonieten is niet verboden. Wat hun iedere keer drijft tot de rand van wat legaal is, is hun drang naar isolatie, naar afgelegen gebieden en naar het buitensluiten van de rest van Suriname. Als zij binnen de kustvlakte perceellanden met de bestemming landbouw zouden beogen, zijn er meer dan voldoende ondernemers en gemeenschappen die als partners tuinbouw, klein- en middenlandbouw en agrarisch onderzoek met hen kunnen verkennen. Als zij bereid zijn de milieueffectenanalyse in samenspraak met de NMA uit te laten voeren en waar nodig aanpassingen in hun planning aan te brengen, is het niet zo dat buiten de kustvlakte landbouw ongeoorloofd is. Het is de drang om in eerste instantie met geld op en onder de tafel te smijten, daarna achter de coulissen te verdwijnen en op zoek te gaan naar boropasi’s om ons als volk achteraf voor de feiten te stellen, wat wantrouwen kweekt. Als de mennonieten doorgaan met kaalkap en de gemeenschap de schouders ophaalt, leveren we een groen Suriname in voor wat groente-export.
The post MENNONIETEN GAAN DOOR MET KAALKAP ..

...