Sabotage Safe City-veiligheidssysteem

DE RECENTE, VOLGENS de autoriteiten, gecoördineerde aanval op het Safe City-cameranetwerk legt een pijnlijk en gevaarlijk lek bloot in onze nationale veiligheidsarchitectuur. Dat criminelen in staat zijn om op strategische plaatsen cruciale distributiekabels door te snijden, precies op het moment dat in die omgevingen branden werden gesticht, is meer dan een brute vernieling. Het is een directe provocatie van de rechtsstaat en roept de prangende vraag op: hoe veilig is ons beveiligingssysteem eigenlijk?

Het meest verontrustende aspect van deze sabotage is de precisie. Hoe wisten de daders exact welke kabels ze moesten doorknippen om de camera’s bij specifieke locaties, zoals HAVO-1, blind te maken? Dit wijst niet op het werk van een toevallige vandaal, maar op daders met gedetailleerde kennis van de infrastructuur. Het is dan ook onvermijdelijk dat het spookbeeld van een ‘inside job’ opdoemt. Is de informatie over onze veiligheidslijnen binnen de muren van het Korps Politie Suriname of bij de betrokken uitvoeringsinstanties wel voldoende afgeschermd?

Daarnaast rijst de vraag of op het moment van de sabotage het systeem zelf geen alarmmelding doorgaf. Heeft het systeem zelf de daders niet op beeld vastgelegd? Een geavanceerd netwerk zoals Safe City zou onmiddellijk een melding moeten genereren bij het Command Center zodra een signaal wegvalt. Als de autoriteiten pas achteraf constateren dat beelden ontbreken door sabotage, loopt de misdaad niet één, maar twee stappen voor. Het suggereert dat de georganiseerde misdaad mogelijk dieper in onze digitale en fysieke veiligheidssystemen is geïnfiltreerd dan de minister van Justitie en Politie durft toe te geven.

De burgers worden gevraagd alert te zijn, maar de overheid moet eerst de hand in eigen boezem steken. Als de camera’s die ons moeten beschermen zelf weerloos zijn, is het project niets meer dan schijnveiligheid. Om herhaling te voorkomen, volstaat het niet om Telesur de kabels te laten repareren. Er is een radicale herziening nodig van de fysieke beveiliging van de infrastructuur en een screening van degenen die toegang hebben tot de blauwdrukken ervan.

Indien de staat niet kan garanderen dat de ‘ogen’ van de stad openblijven wanneer het er echt op aankomt, verliest Safe City zijn bestaansrecht en is het niet meer dan een project waar nodeloos miljoenen in is geïnvesteerd. De samenleving eist antwoorden: was dit een gecoördineerde testcase van de onderwereld? Het resultaat van het onderzoek en maatregelen die zijn getroffen om het camerasysteem beter te beveiligen, mag de samenleving niet onthouden worden.

...