Tournee

door

Het zwart is wat lichter geworden, maar verder is het nog helemaal goed: mijn Apoplectic-shirt met de speeldata van de Unleash Invasion Tour uit 2013. Een bijzondere periode, waarin verschillende plekken in Suriname en Nederland werden aangedaan om het album Unleash te promoten. Bijzonder, zeker voor die tijd, dat een band bereid was veel van zijn eigen middelen te investeren om dit te realiseren. Ik mocht als videograaf en deels als producent deze tour mede organiseren en vastleggen. Bij elk optreden werd het drukker en dat droeg bij aan de spanning van het verloop.

De band was al jaren een begrip als alternatieve rockband en wist ook menig niet-rockliefhebber tot fan te maken. Het album was een uitdaging waaraan geruime tijd was gewerkt. Een tour om het product te vieren en bekend te maken, binnen – en zelfs buiten – Suriname, leek een logische volgende stap. Het eigen geld (dus allereerst eigen inspanning) dat in de organisatie van de tour was gestoken bleek toch niet genoeg en daarom werd sponsoring gezocht bij vrienden en relaties.. Dat was uniek in die periode: een Surinaamse alternatieve rockband die met een eigen album op tournee ging, binnen én buiten Suriname.

De samenstelling van de groep is door de jaren heen een paar keer veranderd, maar tijdens de tour bestond ze uit Audrey Bakrude, Andy Cotino, Girish Ganga, Riezvi Jessurun en Marcell Kaersenhout. Ik was geen lid van de groep die op het podium stond, maar voelde me wel een belangrijk deel van het geheel. Zo werd ik ook behandeld; mijn input op details werd gewaardeerd.

Van de band had ik eerder al een videoclip mogen mede-regisseren, maar een documentaire maken over de tour was andere koek. Om de kosten laag te houden besloot ik veel zelf te doen: filmen, regisseren, produceren en monteren. Het was een periode waarin ik mijn grenzen als maker echt heb leren verleggen. Een groot project rustte op mijn schouders en elk onderdeel moest ik zelf uitvoeren. Ik kocht zelfs een camera van mijn spaargeld om de kosten van telkens huren te kunnen drukken.

In Suriname werd opgetreden in Commewijne, Nickerie en natuurlijk Paramaribo. Daarna volgden Nederland en België. In drukke cafés, met vooral veel Surinaamse Nederlanders. Ik herinner me nog dat Audrey de ochtend na een optreden op de avond tevoren, helemaal hees was. Het werd aanpakken met honing en rust, en vooral bidden dat het tenminste deels goed zou komen voor het optreden die avond. Dat gebeurde gelukkig ook.

De documentaire werd een paar keer vertoond in TBL Cinemas. Mijn eerste grote productie in een bioscoop. Natuurlijk zaten hier en daar nog foutjes in, maar trots was – en ben – ik er zeker op. Dus ondanks dat het shirt uit die periode door de tijd heen wat lichter is geworden, zorgen de herinneringen aan een tijd vol passie en durf ervoor dat ik het blijf dragen. De band is al een paar jaar uit elkaar, maar zijn nalatenschap leeft voort in de herinneringen van de trouwe fans van toen en van de leden, van wie er sommige nog steeds optreden, zij het in andere samenstellingen.-.

headleydwt@gmail.com