RAMP TE BROWNSBERG

Brownsberg Natuurpark moet een symbool zijn van Surinaams natuurschoon, biodiversiteit en ecotoerisme. In werkelijkheid is het uitgegroeid tot een dramatische metafoor voor het falen van beleid, zwakke handhaving en politieke theatrale retoriek zonder echte actie. De recente plannen van de overheid om illegale goudwinning ‘krachtig aan te pakken’, klinken mooi in de krant, maar tegelijkertijd blijft het beeld van Brownsberg schrijnend en tragisch.
Al tientallen jaren worden de grenzen van het park overschreden door illegale goudzoekers die met zwaar materieel de bodem afgraven, bossen kappen en waterlopen vervuilen met giftige stoffen zoals kwik. De iconische watervallen, ooit helder en levend, zijn troebel en beschadigd geraakt door deze destructieve activiteiten. Dit is niet nieuw, het is slechts de verslechtering van een probleem dat al lang bekend is maar nooit effectief is aangepakt.
Het is pijnlijk te moeten vaststellen dat wat de regering vandaag ‘krachtig aanpakken’ noemt, in realiteit vaak neerkomt op overlegtafels, persmomenten en ambitieuze woorden zonder tastbare resultaten. Illegale goudwinning in Brownsberg is volgens de president ‘een grote uitdaging’, die niet met een pasklaar antwoord kan worden opgelost. Met alle respect, dit klinkt als het ontlopen van verantwoordelijkheid.
Het natuurpark werd ooit gezien als een model voor natuurbehoud en ecotoerisme, waar Surinamers en toeristen samenkomen om te genieten van unieke flora en fauna. Nu wordt het gepromoot, terwijl het terrein vervuild en aangetast is, toeristen onvoorbereid worden gelaten op wat ze zullen aantreffen, en lokale voorzieningen verwaarloosd zijn. Dit is geen trieste aanblik door externe invloeden alleen, maar door het structurele falen van beleid en handhaving.
De overheid zegt samen te werken met instanties als STINASU, het ministerie van Grondbeleid en Bosbeheer, en andere relevante instanties. Dit is zonder twijfel nodig, maar samenwerking moet meer zijn dan alleen vergaderingen en persmateriaal. Handhaving moet niet alleen aangekondigd worden; zij moet zichtbaar en consequent zijn.
Illegale activiteiten vinden plaats binnen beschermde gebieden, terwijl er nauwelijks toezicht is. Dit toont een gebrek aan politieke wil, middelen en verantwoordelijk leiderschap.
De ramp bij Brownsberg was niet onverwacht. De combinatie van jarenlange illegale goudwinning, zwakke controle en politieke onverschilligheid was een recept voor ecologische verwoesting. De tragedie ligt in het feit dat de natuur en de gemeenschap eerst zoveel schade moeten lijden voordat er serieuze aandacht komt. De roep om een ‘krachtige aanpak’ mag geen holle frase blijven.
Als we Suriname echt willen positioneren als een land dat zijn natuurschatten beschermt en duurzaam benut, dan moeten woorden gevolgd worden door concrete daden. Brownsberg is geen argument meer voor beleid, het is het bewijs dat we tot nu toe hebben gefaald. De natuur verdient beter, ons erfgoed verdient beter, en de Surinaamse bevolking verdient leiderschap dat verder kijkt dan fotosessies en persverklaringen.
The post RAMP TE BROWNSBERG ..

...