…

door

MONSIEUR JEANETTE / Christio Wijnhard

Zo hard hadden we gelachen dat het pijn deed in onze buik. We lachten omdat het er raar uitzag. We negeerden de scherpe opmerking van oma. Ze zat in een hoekje en zei boos. “Wan pikin no kan du so wan sani. Wan sani no bun.” Verward keken we haar aan. We waren zelf kleine kinderen. Hadden dit ook nog nooit gezien. In onze jeugdige onnozelheid moesten we erom lachen. Wie het was, weet ik niet meer. Een bekende of een familielid. In ieder geval werd de nieuwste aanwinst ter kennismaking gebracht. Een mooie baby. Een meisje. Elke keer als ze werd opgepakt, stak ze haar tong uit. Een raar gezicht dat op onze lachspieren werkte. Een tongzoenende baby.

Jaren later, als volwassene, viel het kwartje op een andere plek. Wat wij zo grappig vonden, bleek een mogelijk signaal van aangeleerd gedrag. Dat een baby neigde naar tongzoenen, zou weleens kunnen betekenen dat het was aangeleerd. Destijds dachten we dat oma maar wat zei. Niemand zou zulke rare dingen doen met een baby, toch?! Wel dus. Dat harde en bizarre feit ontdekte ik tijdens mijn werk. Misbruik van een baby. Ook een meisje. Een prachtige, onschuldige baby. Nog niet eens een jaar oud. Een seksueel overdraagbare aandoening. Tekenen van penetratie. Ik weet nog dat ik na die werkdag een paar uur op de bank heb gezeten. Starend in de leegte. WT…?! Dat was het enige dat door mijn hoofd ging.

Afgelopen week las ik een bericht. Goed nieuws. Er komt bij ‘s Lands Hospitaal een centrum voor kinderen. Slachtoffertjes van mishandeling en misbruik. Daar zullen ze dan goede begeleiding krijgen. Het blijkt dat er in Suriname, ons oh zo mooie land, elke week wel vijftig kinderen misbruikt worden. Dan hebben we het nog niet over kinderen die mishandeld worden. Schrijnende gevallen van kinderen die excessief geweld ervaren, omdat ze gay-gedrag vertonen. Er zijn zelfs voorbeelden van minderjarige zonen die van hun papa te horen krijgen: “Efu na bana yu wani, na bana yu o kisi “. En vervolgens door hun eigen vader verkracht worden. Een bizarre vorm van rape the gay away ofzo. Ook nu weer: WT…?!

Vijftig kinderen per week. Ruim vijfentwintig honderd per jaar. Dat is afschuwelijk veel. Daders worden te licht gestraft. Terwijl de kinderen voor de rest van hun leven getekend zijn. Grof gezegd zijn er vijfentwintighonderd Surinamers, overwegend mannen, die kinderen misbruiken. Die, nogmaals, veel te licht worden gestraft. Als ze dan al gestraft worden!. Want vaak genoeg komen ze ermee weg omdat ze even door de duivel bezeten waren. Of wat zwijggeld neertellen. Het is zo bizar dat we al blij zijn dat die man die zijn zoon gruwelijk mishandelde, op aandringen van de moeder, uiteindelijk maar tot twaalf maanden, waarvan zes voorwaardelijk, veroordeeld zou worden. Want tenminste is er nu iets gedaan. In dit specifieke geval vind ik niet dat de moeder buiten schot mag blijven. Als je iets dat je negen maanden hebt gedragen zo kan afstoten dan is er iets mis. Dan ben je niet godvrezend maar onwetend.

Ik vind dat kindermisbruikers, kindergebruikers of hoe we ze ook noemen zwaarder gestraft moeten worden. Chemische castratie is prima. En ga dan maar voor de rest van je leven werken voor de gemeenschap door de stad schoon te houden. Daarnaast vind ik dat moeders en andere familieleden die misbruik faciliteren of wegmoffelen ook gestraft zouden moeten worden. We gaan echt te lichtvaardig om met zulke zaken en ons rechtssysteem is te veel financieel beïnvloedbaar. Mi e begi: bespaar ons de waardeloze persconferenties over hoe goed we wel niet op weg zijn. Feit is dat het te langzaam gaat, bewust, en daardoor ervoor zorgt dat we van vijftig zullen stijgen naar zestig. WT…!!!!!

Dat er een specialistisch centrum komt voor mishandelde en misbruikte kinderen is goed nieuws maar het is ook heel, heel slecht nieuws wat veel over ons zegt en waar we ons uiteindelijk best voor mogen schamen.-.

christiowijnhard@gmail.com