270 miljoen

door

GANGA / Sharda Ganga

Vanaf het moment dat de president de magische woorden uitsprak had ik kunnen weten dat het meteen storm zou lopen bij Volkshuisvesting. Tweehonderdzeventig miljoen SRD wordt er vrijgemaakt voor het woningbouwprogramma, vertelde ze tijdens een persconferentie.

Als ik al decennialang zou wachten op een betaalbare woning, een kamer moest delen met tien anderen, soms niet weet waar ik de volgende dag een plekje zal vinden om mijn tas kleren neer te leggen, woon tussen een afvalberg en een goot, nog nooit stromend water in huis heb gehad, of een wc, dan was ook ik de volgende dag bij het krieken van de dag voor de deur van Volkshuisvesting gaan staan. Of was ik in de oplichtersprakijken van verfoeilijke figuren getrapt —als je wanhopig bent kun je niet denken.

“Hartverscheurend is het om de wanhoop van de woningzoekenden te zien”

De president gaf aan dat het geschatte tekort aan woningen ongeveer 30.000 is. Dat klinkt erg bekend, dacht ik, waar heb ik dat eerder gelezen. Even graven in mijn boekenkast en het kwartje viel. Vijftig jaar geleden schreef Gerard van Westerloo in ‘Frimangron’, op pagina 38 dat er een berekende behoefte is van bijna 30.000 nieuwbouw woningen in Suriname. Omdat de bevolking aanzienlijk gegroeid is in de jaren sinds het boek verscheen, kunnen we niet zeggen dat er niets is gebeurd in die periode. Maar lieve mensen, wat is het een ontluisterend verhaal om te lezen elke keer weer.

Er zijn dan misschien wel woningen bijgekomen, maar aan het systeem is welgeteld geen ene schroef veranderd. (U begrijpt dat ik een andere term dan schroef wilde gebruiken, maar ik ben te netjes. Vandaag tenminste). Toen al werd aangegeven dat het weinig zin heeft om te proberen via de overheid aan een huis te komen. In het boek vertelt de toenmalige directeur van Stichting Volkshuisvesting dat de stichting gemiddeld 10 (tien!) huizen per jaar te verdelen had.

Als er grote volkswoningbouwprojecten waren, waren er wel meer te verdelen, maar dan was al op voorhand bekend wie er vooral geen huis zou krijgen: de mensen die niet van de partij waren die de stichting ‘beheerde’. De directeur zat, ten tijde van het interview, al bijna twee jaar thuis, met behoud van salaris, vanwege wat in de 21e eeuw is gaan heten ‘veranderde beleidsinzichten’. Als ik heel pessimistisch wil worden, dan lees ik oude boeken over Suriname. Of ik kijk naar het nieuws.

Hartverscheurend is het om de wanhoop van de woningzoekenden te zien. Even hartverscheurend is het als de minister van Sozavo vertelt dat bij elke nieuwe regering de mensen zich opnieuw gaan registreren. Het lijkt een automatisch geworden niet-geschoten-is-altijd-mis verhaal.

Ze vertelde ook dat een woningzoekende zich elke twee jaar opnieuw moet aanmelden. Helemaal hartverscheurend treurig is het om te horen dat er toch, ondanks al die aanmeldingen, in al die vijftig jaar, er nog steeds geen goede registratie is van alle woningzoekenden. Hoe zijn er dan ooit naar behoren en eerlijk woningen toegewezen?  Kan iemand die vraag kan beantwoorden?

Ik ben wel even gaan rekenen na de mededeling van de president. Ook ik was namelijk eerst heel erg onder de indruk van het bedrag. Twee-honderd-zeventig miljoen! Omgerekend is dat ongeveer iets meer dan zeven miljoen US dollar. Als ik uitga van een heel bescheiden gemiddelde prijs van 200 US dollar per gebouwde meter (en dat is echt een minimum, met flink wat eigen arbeid, zonder enige luxe, en met wat minder duurzaamheid) , dan kunnen we ongeveer 35.000 vierkante meter aan woningen bouwen. Als we uitgaan van bescheiden woningen van gemiddeld vijftig vierkante meter, kunnen er ongeveer 700 nieuwe woningen worden gebouwd met de SRD 270 miljoen.

Let wel: dan gaan we uit van percelen waar niets meer aan hoeft te worden gedaan: er zijn al wegen aangelegd, er is waterleiding en elektriciteitsvoorziening, zodat niemand duizenden dollars (extra) moet neertellen om stroomlijnen door te trekken en meer van dat soort verschrikkingen van verkavelingsprojecten, met name grondhuur (of hoe het nu heet)projecten. Zevenhonderd woningen. Liever iets dan niets zal ik maar denken, in diepe treurnis.

gangadwt@gmail.com