你好！Ni hao, hallo (slot)

door

China leer je niet alleen kennen in zijn tempels en musea, maar ook aan de eettafel. Tijdens een reis langs Beijing, Zhuhai, Dongguan en Shanghai staan geschiedenis, gastronomie en de historische band tussen China en Suriname centraal. Juist in de kleine restaurants waar vooral de lokale bevolking eet, blijkt hoeveel een maaltijd kan vertellen over een land en zijn cultuur.

Yakinuku

Voor het diner op de laatste avond in Zhuhai hebben we ook yakiniku gegeten. Het is te vergelijken met gourmetten, maar dan met houtskool. Heel bijzonder om te zien welke vlees- en vissoorten je allemaal kon barbecueën. We hebben seafood gegeten, zoals inktvis, garnalen en aal, maar ook rundvlees, varkensvlees en zelfs fruit bereid op de grill.

Een bijzondere fruitsoort is de durian. Deze heeft niet bepaald een aangename geur, maar is vanbinnen romig, lekker zoet en bovendien vrij bijzonder en prijzig in China. Er kwam zelfs sushi voorbij. Patrick Woei kon het natuurlijk niet nalaten om voor de groep de barbecue te verzorgen. Daar had ik helemaal geen problemen mee. Toch heeft Woei tijdens deze reis uiteindelijk ‘iets’ in de keuken gedaan.

Patrick Woei en vicevoorzitter Fu Jihong van de SPAFFC.

De laatste stop is een bezoek aan de Shanghai People’s Association for Friendship with Foreign Countries (SPAFFC). Daar spreekt vicevoorzitter Fu Jihong de wens uit om de band met Suriname verder te versterken en uit te breiden. De laatste keer dat een delegatie uit Suriname de organisatie bezocht, was tien jaar geleden. Jihong hoopt dat met dit bezoek een nieuw hoofdstuk wordt ingeluid, waarin op verschillende terreinen, zoals de culinaire sector, meer kan worden samengewerkt.

Woei is blij met het warme onthaal en geeft aan dat het de bedoeling is dat er voortaan vaker groepen naar China zullen komen om samenwerkingen aan te gaan op diverse gebieden, zoals educatie, film en literatuur.

Shanghai is ook een moderne stad, met veel groen tussen de wolkenkrabbers. Ze staat wereldwijd bekend als een van de belangrijkste modesteden ter wereld. We eindigen de dag met een letterlijk hoogtepunt: een bezoek aan de Oriental Pearl TV Tower, een van de iconische gebouwen van Shanghai. Met een hoogte van 468 meter behoort de toren tot de hoogste gebouwen van de stad. Hij is gemakkelijk te herkennen aan de grote roze-zilveren bollen, die op elkaar lijken te zijn gestapeld.

Drie steden — Beijing, Zhuhai en Shanghai — in zes dagen. Het was een intensieve reis, maar ook een reis waarin we ongelooflijk veel hebben gezien en geleerd. We hebben ervaren hoe verschillende kunstvormen, zoals podiumkunsten en gastronomie, naadloos met elkaar worden gecombineerd. We leerden meer over indrukwekkende bouwwerken, zoals de Hong Kong–Zhuhai–Macao-brug, een technisch hoogstandje dat wereldwijd bewondering heeft geoogst. Ook kregen we een beter beeld van hoe discipline, toewijding en focus belangrijke pijlers zijn binnen de Chinese cultuur.

China investeert flink in infrastructuur voor de luchtvaart en het treinvervoer. Ook het landelijke betaalsysteem, waarbij je met je telefoon kunt betalen bij zowel een straatventer als in een hotel, is een mooi voorbeeld van hoe het land het financiële verkeer toegankelijk en eenvoudig heeft gemaakt voor iedereen in de samenleving. Dit zijn zaken die de economie helpen ontwikkelen. Het is mooi om te zien wat mogelijk is en om te dromen dat dergelijke ontwikkelingen binnen afzienbare tijd ook voor Suriname mogelijk worden.

Daarnaast maken de steden zelf veel indruk. Elke stad heeft een eigen karakter en unieke elementen die het ontdekken waard zijn. Wat mij als maker vooral heeft geraakt, is de manier waarop Chinezen tijd en aandacht investeren om presentaties en ervaringen tot leven te brengen. Of het nu gaat om een museum, een restaurant of een voorstelling: aan elk detail wordt zichtbaar veel zorg besteed om bezoekers te raken en een blijvende indruk achter te laten.

Deze reis heeft mij zeker geïnspireerd. Daarnaast heeft zij mij meer context gegeven over aspecten van de Chinese cultuur die ik al kende, maar tot nu toe slechts oppervlakkig begreep. Zo begrijp ik nu beter waarom Pekingeend zo’n bijzondere plaats inneemt binnen de Chinese gastronomie en waarom paddenstoelensoepen in zoveel regionale keukens een belangrijke rol spelen. Misschien nog wel het mooiste aan deze reis was dat Patrick Woei en ik onze vriendschap verder hebben verdiept. Naast alle indrukken, gesprekken en ervaringen is juist dat voor mij de grootste winst.